Palliatieve zorgtrajecten op spoedeisende hulpafdelingen

Bailey C, Murphy R, Porock D. Trajectories of End-of-Life Care in the Emergency Department. Ann Emerg Med 2010 Dec 3.

Doel:
De afdeling spoedeisende hulp (ED) is de toegangspoort tot het ziekenhuis. Ondanks de intenties om de palliatieve zorg in het Verenigd Koninkrijk te verbeteren, moeten spoedeisende hulpafdelingen steeds vaker palliatieve zorg bieden. Tot nu toe was er geringe aandacht voor dit aspect van het werk op spoedeisende hulpafdelingen hoewel er grote bezorgdheid is over de kwaliteit van de palliatieve zorg in ziekenhuizen. In dit onderzoek wordt de palliatieve zorg op spoed hulpafdelingen onderzocht en wordt de zorg aan stervenden, overledenen en nabestaanden inzichtelijk gemaakt.

Methode:
Observatie is uitgevoerd in een grote stedelijke spoedeisende hulpafdeling gedurende 12 maanden. Dit is aangevuld met gedetailleerde interviews met hulpverleners en patiënten die gediagnosticeerd waren met een terminale ziekte en een spoedeisende hulpafdeling de voorgaande 6 maanden hebben bezocht; ook familieleden zijn bevraagd. De gegevens werden thematisch geanalyseerd volgens de regels van etnografisch onderzoek.

Resultaat:
Twee verschillende trajecten van palliatieve zorg werden onderscheiden op de spoedeisende hulpafdelingen: de spectaculaire en de niet-spectaculaire. Deze twee trajecten met ieder een ander soort zorg resulteren vaak in onvrede voor het personeel en verdriet en frustatie voor de patiënten en hun familieleden.

Conclusie:
De spoedeisende hulp is gericht op prioritering, reanimatie en verlenging van het leven. Als gevolg van aangrijpende en overweldigende ervaringen binnen het spectaculaire traject wordt met terughoudenheid relaties met stervenden opgebouwd, is er een gebrek aan ondersteuning en wordt de zorg aan patiënten in het niet-spectaculiare traject enigszins verwaarloosd. Deze trajecten kunnen worden gebruikt om tekortkomingen in de palliatieve zorg te indentificeren en het beleid t.a.v.de palliatieve zorg te verbeteren door naar personeel, middelen en professionele ontwikkeling te kijken.

STUDY OBJECTIVE: The emergency department (ED) is the gateway to the hospital setting. Despite the intentions from the end-of-life care strategy in the UK to improve care provision, the ED has increasingly become the access site for end-of-life support. Little attention has been given to this aspect of the work of the ED, even as the quality of end-of-life care in hospitals has become the subject of increasing concerns. We explore end-of-life care in the ED and provide an understanding of how care is delivered to the dying, deceased and bereaved in the emergency setting.

METHODS: Observation was carried out in a large urban ED during 12 months. This was complemented by detailed interviews with emergency staff, patients diagnosed with a terminal condition, who had visited the ED in the previous 6 months, and their relatives. Data were analyzed thematically, following the normal conventions of ethnographic research.

RESULTS: Two distinct trajectories of end-of-life care were identified in the ED; the spectacular and the subtacular. Patients and family members experiencing end-of-life care in the ED have distinctly different care because of the nature of these 2 trajectories, frequently resulting in dissatisfaction for staff and distress and frustration for patients and their relatives.

CONCLUSION: The ED is priority driven, focused on resuscitation and the prolongation of life. As a result of the consuming nature of the spectacular death, a reluctance to build relationships with the dying, and a lack of educational support, the care needs of patients in the subtacular trajectory are somewhat neglected. These trajectories can be used to identify the shortfalls in end-of-life care in the ED and raise serious concerns for policy in regard to staffing, resources, and professional development.

Lees hier verder

• Print
• Stuur door
• Delicious