Huisartsenposten, een brug te ver?

van den Eijnden MWP. Huisartsenposten, een brug te ver? De invloed van de factor afstand op het patiëntenoordeel. Nijmegen: IQ healthcare; 2004.

De huisartsenzorg buiten kantooruren in Nederland heeft in een korte tijd een gedaantewisseling ondergaan, van kleinschalige waarneemgroepen naar grootschalige huisartsenposten. Dit heeft geleid tot werkdrukvermindering en toegenomen arbeidssatisfactie voor de huisartsen. Voor sommige patiëntengroepen betekent de komst van de huisartsenpost (HAP) mogelijk een achteruitgang in de kwaliteit van de geleverde zorg. Bijvoorbeeld voor patiënten die op grote afstand van de HAP wonen.

Doel
Dit onderzoek beschrijft het oordeel over de geboden zorg door de HAP, de ervaren belemmeringen en de verwachtingen van de patiënten op verschillende afstanden van de HAP. Tevens wordt gekeken of er verschillen zijn tussen platteland en stad in de mate waarin contact met de HAP wordt opgenomen en of de aard van zorg die de HAP verleent verandert naarmate de afstand toeneemt.

Methode
Het patiëntenonderzoek naar het oordeel, verwachtingen en ervaren belemmeringen vond plaats met vragenlijsten onder 10 huisartsenposten verspreid over Nederland. De patiënten zijn daarin onderverdeeld in 5 afstandscategorieën. Praktijkonderzoek vond plaats onder 92 huisartsenpraktijken die deelnemen aan 2 huisartsenposten.

Resultaten
De gemiddelde respons van de vragenlijsten was 53,4% (n=3152). Het bleek dat het oordeel over de geboden zorg door de HAP van patiënten op grote afstand inderdaad lager is. Dit geldt echter alleen voor het oordeel over de organisatie en met name voor patiënten die 10-20 km van de HAP wonen. Patiënten die verder dan 20 km wonen zijn juist weer meer tevreden dan deze groep. De oordelen over diegene die de zorg daadwerkelijk verlenen, de telefonisch hulpverlener en de dokter, zijn voor alle afstandsgroepen ongeveer gelijk. Patiënten op grotere afstand krijgen even vaak de zorg die ze van te voren verwacht hadden als patiënten op kleinere afstand. De verwachtingen van patiënten op grotere afstand komen sterk overeen met die van patiënten die dichtbij wonen. Verder neemt het aantal belemmeringen met de afstand significant toe, met name de factor afstand neemt een steeds prominentere plaats in. Patiënten op het platteland nemen minder vaak contact met de HAP op. Naarmate de afstand tot de HAP toeneemt neemt het percentage dat een telefonisch consult krijgt af en het percentage dat een consult op de HAP krijgt toe.

Conclusie
De stelling dat de HAP een brug te ver is voor patiënten op grote afstand wordt door de resultaten van dit onderzoek niet ondersteund. Wel zijn er nog wat hobbels op de weg. Patiënten op grote afstand verkregen de gewenste zorg, waren in hun oordeel minder positief over de organisatie van de zorg en het verschil in consumptie lijkt niet bepaald te worden door de afstand maar door de mate van stedelijkheid. Met de afstand neemt de belemmering van de factor afstand toe en hier dient de hulpverlening dan ook rekening mee te houden.In de huidige opzet van de HAP zal afstand altijd een relatieve belemmering blijven. Door het treffen van specifieke maatregelen kan deze belemmering echter wel worden verkleind tot aanvaardbare proporties. Overbrugging is ons inziens mogelijk door tegemoet te komen aan de angst en bezorgdheid van patiënten over afstand tot de huisartsenposten door betere voorlichting en begrip. Er zijn meerdere aanbevelingen beschreven voor vervolgonderzoek en verbetering van huisartsenposten.

Lees hier de hele scriptie

• Print
• Stuur door
• Delicious