Waarom richting Spoedeisende Hulp? Onderzoek naar motieven van zelfverwijzers

Snoek A. Waarom richting Spoedeisende Hulp? Onderzoek naar motieven van zelfverwijzers. Nijmegen: IQ healthcare; 2006

Ongeveer de helft van het totaal aantal bezoekers aan de Spoedeisende hulp (SEH) bestaat uit zelfverwijzers. Een zelfverwijzer wordt gedefiniëerd als een patiënt die op eigen initiatief en zonder verwijzing van een medisch professional op de SEH terechtkomt. De problemen die zelfverwijzers presenteren behoeven zeer frequent geen spoedeisende medisch-specialistische zorg en kunnen door de huisarts afgehandeld worden.

Doel van het onderzoek
Doel van dit onderzoek was om in kaart te brengen wat zelfverwijzers motiveert direct naar de SEH te gaan en daarbij de huisarts te passeren. Eventueel kunnen dan adviezen gegeven worden ten aanzien van het nemen van maatregelen die inspelen op deze motieven, om zo op effectieve wijze het aantal zelfverwijzers naar de SEH te beperken.

Methoden
Het betrof een cross-sectioneel wachtkamer vragenlijstonderzoek bij zelfverwijzers op twee SEH's in Nijmegen. De vragenlijst bevat een kwalitatief deel met twee open vragen waarin wordt gevraagd naar het belangrijkste motief om naar de SEH respectievelijk niet naar de huisarts, of HAP, te gaan. In het kwantitatieve deel konden patiënten bij een reeks vooraf geformuleerde motieven aangeven welk motief voor hen van belang was geweest.

Resultaten
Van 494 respondenten werden motieven verkregen. De belangrijkste motieven die werden genoemd om naar de SEH te gaan hadden betrekking op de ervaren ernst van de klacht (40%) en op het vertrouwen in de aanvullende mogelijkheden op de SEH (22%). In het kwantitatieve deel scoorden de motieven die betrekking hadden op het vertrouwen in de geboden zorg op de SEH het hoogst (63%). Daarnaast werd de mogelijkheid tot aanvullende diagnostiek en behandeling belangrijk gevonden (59%). Dit was eveneens het belangrijkste motief om niet naar de huisarts of HAP te gaan: zowel als antwoord op de open vraag als in het meerkeuzeonderdeel (22% resp. 56%). De motieven die betrekking hadden op ontevredenheid of gebrek aan vertrouwen in de huisarts werden nauwelijks genoemd, en scoorden ook in het meerkeuzeonderdeel laag (5% resp. 14%).

Conclusie
De beleefde ernst van de klacht en de verwachtingen ten aanzien van diagnostiek en behandeling blijken belangrijke motieven voor zelfverwijzers om de SEH bezoeken. Om tot vermindering van het aantal zelfverwijzers te komen is het belangrijk te anticiperen op deze motieven. Voorlichting zou onder meer gericht kunnen zijn op specifieke aandoeningen waarbij zelfzorg goed mogelijk is of waarbij met een afspraak op het reguliere spreekuur van de huisarts volstaan kan worden. Ondanks goede voorlichting zal sturing en selectie door de SEH-arts en huisarts noodzakelijk blijven. Het meest haalbaar lijkt daarbij het integreren van HAP en SEH: de patiënt hoeft dan niet meer te kiezen: deze is altijd aan het juiste loket.

Lees hier de hele scriptie

• Print
• Stuur door
• Delicious