Eén signaal, goed signaal!?

Per 1 maart a.s. wordt een nieuwe wetgeving van kracht voor het voeren van signalen door hulpvoertuigen. Onder andere om de nabijheid van hulpdiensten beter hoorbaar te maken, waardoor snellere aanrijtijden haalbaar worden. Er is ook aandacht voor de rijstijl van bestuurders van hulpvoertuigen. Allemaal goede signalen.
Maar is er ook aandacht voor de rijstijl van al die andere bestuurders op de weg?

Jawel, er wordt bijvoorbeeld aandacht gevraagd voor het vrij maken van weggedeelten wanneer er een hulpdienst achterop komt rijden. De praktijk wijst uit dat verkeersdeelnemers over het algemeen eerst een schrikreactie laten zien (als signalen al opgemerkt worden!) en pas daarna proberen de weg vrij te maken. Op welke manier dit gebeurt en hoe veilig dit is, is dan weer afhankelijk van drukte op de weg, de ervarenheid van de verkeersdeelnemer, enz.

Kostbare seconden? Of is het nu eenmaal niet reëel te verwachten dat verkeersdeelnemers altijd de snelle reactie bezitten en op een veilige (!) wijze de hulpdienst ruim baan geven?
Het beste signaal is om een beroep te doen op jezelf en op iedereen in het verkeer (ongeacht de wijze en duur van verkeersdeelname) om rekening met elkaar te houden.
Dat geldt overigens niet alleen voor het veilig vrij maken van de weg voor hulpdiensten!

Terug naar de hulpverleningssignalen. Ik ben benieuwd naar het effect van het invoeren van de nieuwe wetgeving. Zal het effect zijn dat er door andere weggebruikers beter wordt gereageerd, of veroorzaakt de invoering van een uniform signaal onduidelijkheid over welke hulpverlener met spoed nadert? Wat denkt u?

• Print
• Stuur door
• Delicious