Jacques van den Boom schreef op zondag 19 april 2009 om 10:36:

Er is nog weinig bekend, maar wel al veel geschreven over de rol die de meldkamer ¹ centralist speelt in het werkproces rondom de spoedzorgmeldingen van de patiënt.
In de ambulancezorg begint het zorgproces bij de aanname van een 112-melding. De centralist volgt een methodiek die structureel is vastgelegd en hierbij speelt de opleiding en bagage die de individuele centralist heeft een belangrijke rol. Het scenario wat zich afspeelt heeft een dynamiek die niet voorspelbaar is, dit kan variëren van rust en eenvoud tot paniek en chaos. Telkens komt de vraag naar voren hoe je dit proces kunt meten en wegzetten in een kwaliteitsrapport.
Landelijk zijn er ontwikkelingen die een eenduidige strategie nastreven, zoals de ontwikkeling van het LSMA² en een gezamenlijke opleiding op niveau ( SOSA en RAVU-skill’s-Bilthoven). Regionaal zijn de ROC’s de organen die de scholing verzorgen van de centralisten.
Wat mij aanspreekt in de afstudeerscriptie Hoe korter Hoe beter?  van Mw. Trudie van Duin is dat iemand uit het veld, dus ervaringsdeskundig, een waardevolle bijdrage levert aan de kwaliteit opbouw van het meldkamerproces.
In 120 seconden acteren in een dynamiek met beslissingen die verstrekkende gevolgen voor de patiënt kunnen hebben.   
“Hoe korter, hoe beter? “

¹MKA meldkamer ambulacezorg
²Landelijke Standaard Meldkamer Ambulance

Lucien Engelen schreef op zondag 19 april 2009 om 14:24:

Mee eens Jacques. Aan de andere kant is het ook lastig om retrograde te bezien wat de impact is of wat andere keuzes zouden zijn geweest. Een goede uitvraag-standaard zou denk ik nog steeds uitkomst kunnen bieden. In NL hebben we daar jaren geleden een poging te gedaan, maar dat is uiteindelijk niet verder gekomen dan de LSMA. Prima tool, maar elders op de wereld zijn prima ervaringen met gestandaardiseerde uitvraagrotocollen. Zou daarvoor weerstand bestaan doordat het je als centralist je “speelruimte” zou kunnen beperken ?