Onwillige early adoptor zwoegt voort

Levert de digitale vooruitgang me nou wat op? Of juist niet? We worden steeds vaker doodgegooid (hoeveel levens heeft de hedendaagse mens eigenlijk??) met nieuwe applicaties, mogelijkheden en innovaties op internetgebied. Ik laat me schoorvoetend overhalen om er gebruik van te maken, maar ben er nog niet uit: dient het gemak de mens of dien ik de vooruitgang?

Meneer Alexander Graham Bell trakteerde ons op de telefoon. De vaste variant wel te verstaan. Een uitvinding van jewelste: want wat scheelde het een tijd toen we gewoon een apparaat beet konden grijpen om ons ei te leggen. Ik was helaas niet persoonlijk aanwezig in deze periode en ik vrees dat mijn verre voorvaderen en moederen er weinig profijt van hadden: ik stam af van eenvoudige boerenlieden.... We zijn nu 150 jaar verder en ben niet altijd te spreken over deze manier van communicatie: je voelt je om onduidelijke redenen gedwongen om gehoor te geven aan de lokroep van dat apparaat, ook als je onderuit gezakt op de bank een film ligt te kijken.

Heel bijzonder dat je - met dát in je achterhoofd - dan toch overstag gaat op mobiel gebied. Al snel na de introductie, namelijk toen de prijzen acceptabel werden, ging ik door het leven met een gsm. Ik verdedigde me tegen de (toen nog) felle tegenstanders met mijn rijke kinderschaar. Als één van die vier iets overkwam, moest ik toch bereikbaar zijn? Joa, joa.... Inmiddels kan iedereen me bijna het klokje rond bereiken; en dat is allang geen eenrichtingverkeer meer.

Een volgende stap in mijn leven had wat meer dwang van de early adopter waar ik mijn leven mee deel nodig: het gebruik van e-mail en vooral van de Outlookagenda. Wat was er tenslotte mis met het gratis keukenkalendertje dat bankinstellingen uitreikten? Maar inmiddels ben ik om: ik zou geen leven meer hebben als ik nog met een papieren agenda'tje moest aanmodderen.

En daarna ging het snel: niet alleen manlief, maar ook baaslief zaten me achter de vodden: ik moest aan LinkedIn geloven, moest gaan MSN-en (dank aan mijn kinderen), gaan Skypen (dank aan zusje op Aruba) én aan Twitter en Hyves. Die laatste twee... ik weet het niet... gaat me niet goed af. Mijn Hyvesaccount heb ik na een maand of twee opgedoekt. Al die krabbels en tikkels: ik werd er doodziek van. Maar Twitter vreet toch nog wel een beetje aan me: wil ik nou wel of niet?

Moraal van dit meeslepende verhaal is dat ik dus wél ongeveer alles probeer en dat het meeste uiteindelijk in vruchtbare bodem valt. Maandje of twee, drie aanmodderen en aan het eind van de rit ben je om: je 'ontmoet' mensen die je anders nooit had leren kennen, steekt zaken op die anders onontgonnen gebied waren gebleven. Doen dus! Helaas (?) heeft ieder voordeel ook z'n nadeel: rustiger wordt het er niet van. Meer weten, is meer moeten. Meer contacten, kosten meer tijd. Meer mogelijkheden, leiden tot meer 'plichten'. Wat doe jij?

• Print
• Stuur door
• Delicious